iztrūcinātC2
verb/ˈiztruːt͡sinaːt/
Translation
to startle, to frighten
Izbaidīt; satraukt.
To frighten away; to alarm.
Present
| sg. | pl. | |
|---|---|---|
| 1. | iztrūcinu | iztrūcinām |
| 2. | iztrūcini | iztrūcināt |
| 3. | iztrūcina | iztrūcina |
Past
| sg. | pl. | |
|---|---|---|
| 1. | iztrūcināju | iztrūcinājām |
| 2. | iztrūcināji | iztrūcinājāt |
| 3. | iztrūcināja | iztrūcināja |
Future
| sg. | pl. | |
|---|---|---|
| 1. | iztrūcināšu | iztrūcināsim |
| 2. | iztrūcināsi | iztrūcināsiet / iztrūcināsit |
| 3. | iztrūcinās | iztrūcinās |
- Infinitiveiztrūcināt
- Imperativeiztrūcini
- Imperativeiztrūciniet
- Русскийнапугать, вспугнуть
- Українськаналякати, сполохати
- Lietuviųišgąsdinti, pabaidyti